مین ضد نفر کِلیمور: ویژگی‌ها و عملکرد

«مین M18A1 کِلیمور»، که با نام کِلیمور شناخته می‌شود، یک مین ضد نفر جهت‌دار است که توسط ارتش آمریکا در سال ۱۹۶۰ به کار گرفته شد. این مین توسط نورمن مک‌لود اختراع و نام‌گذاری شده است. نام «کِلیمور» از شمشیر معروف قرون وسطای اسکاتلندی الهام گرفته شده است. برخلاف مین‌های زمینی سنتی که با فشار فعال می‌شوند، این مین به صورت کنترل از راه دور و جهت‌دار طراحی شده است. این ویژگی به این معنی است که برای فعال‌سازی، به فرمان از راه دور نیاز دارد. هنگام انفجار، ساچمه‌های فلزی را به سمت یک منطقه مشخص پرتاب می‌کند که به آن «منطقه مرگ» می‌گویند؛ این عملکرد شبیه به یک تفنگ ساچمه‌زنی است. عبارت «به سمت دشمن» نیز یک هشدار مهم است که سربازان هنگام نصب مین برای اطمینان از جهت‌گیری صحیح آن به کار می‌برند. این مین از اواسط دهه ۱۹۵۰ میلادی در جنگ‌های متعددی شرکت داشته و قدرت خود را به خوبی به اثبات رسانده است.

خاطره‌ای از کاپیتان ریک وولارد و مین کِلیمور در ویتنام

کاپیتان بازنشسته ریک وولارد، رئیس هیئت مدیره موزه نیروی دریایی SEAL، که ۳۰ سال در نیروی دریایی خدمت کرده و فرماندهی تیم‌های مهمی چون SEAL Team 2، SEAL Team 6 و گروه توسعه جنگ ویژه نیروی دریایی را در کارنامه دارد، خاطره‌ای از دوران حضورش در ویتنام تعریف می‌کند. وولارد و تیمش اغلب از مین‌های کِلیمور برای محافظت از پشت سر خود در موقعیت‌های ثابت استفاده می‌کردند تا از نزدیک شدن نیروهای دشمن جلوگیری کنند. اما یکی از تجربیات او با این مین‌ها، کاملاً متفاوت و برخلاف برنامه پیش رفت.

کاپیتان ریک وولارد، یکی از فرماندهان برجسته SEAL، خاطره‌ای فراموش‌نشدنی از جنگ ویتنام تعریف می‌کند که در آن، یک مین کِلیمور به درستی عمل نکرد و او را تا آستانه مرگ پیش برد. وولارد می‌گوید: «ما یک کِلیمور آماده کرده بودیم که می‌توانست دشمن را به سرعت نابود کند. من دستور انفجار را دادم و تنها صدای کلیک، کلیک، کلیک شنیدم، اما آن چیز لعنتی عمل نکرد.» مشخص شد که کمی رطوبت باعث اتصال کوتاه در دستگاه کنترل از راه دور شده و مین شلیک نشده بود. همین نقص فنی باعث شد تیم وولارد به طور مستقیم با نیروهای دشمن درگیر شوند. اگرچه آن‌ها در نهایت موفق به از بین بردن دشمن شدند، اما وولارد در این درگیری دو بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او در ادامه با حسرت توضیح می‌دهد: «اگر مین به موقع منفجر می‌شد، عالی بود. ما نه درگیری داشتیم و نه به من شلیک می‌شد.» این خاطره نشان می‌دهد که حتی با وجود آمادگی کامل، گاهی یک نقص فنی کوچک می‌تواند سرنوشت یک عملیات را به کلی تغییر دهد.